| Gůrny
Ślůnzek, rostomjyły Hajmatland! Z Anaberga widźisz go aż po sům rant. I w nojgorszy czas tam ludźe wjerne sům; Za ta Źymja wszysko, co nojdrogsze, dům. Tam, kaj w szachće migo jyno szole ćyń, Tam, kaj flama z werku nocka mjyńi w dźyń, Tam, kaj w ćymnych chałpach dycki jasno je, Tam, podwjela żyćo, myślům wrocům śe. |
Tam,
kaj śmjerć to czynsto je bergmana los, Kaj kobjytki skrůmne, gryfnych dźouszkůw moc, Tam, kaj wele hołdy stoł fatrowy dům, Tam żech zawdy důma, tam můj Hajmat mům. Choćoż by i dźiśo tyn czas muśoł prziś, Kej Půnbůczek stela fůrt mi kożům iś, Jeszcze za Ća, Ślůnsku můj, porzykoł bych, Ńym bych wydoł s pjerśi swůj uostatńi dych. |